داستان این روزای من خلاصه میشه تو چند خط که ترجیح میدم این چند خطو توی دفتر یادداشته شخصیم بنویسم و اینبار به همه بگم خوبم....بهتر از این نمیشم....

غریبه کلامت تلخه و پر از گلایه بود...

حرفی نیست...

عادت کردم به گلایه...

عادت کردم به قضاوت شدن...

به قضاوت شدن از سمته آدمایی که فقط بلدن ادای هم دنیا بودنو برام در بیارن....

نمیدونم غریبه دلت از کجا پره که اینطوری طعنه آمیز برام نوشتی...

اما کاش یه نفر....فقط یه نفر تو تمام این دنیا بود که بفهمه تو دلم چی میگذره....

تو آينه ي چشات

تصوير غم نبود

من عاشقت شدم

دست خودم نبود

تو آخر مسير

راهم به تو رسيد

تنها نگاه تو

تنهاييامو ديد

دنياى عشق تو

شكل زمين نبود

من عاشقت شدم

راهي جز اين نبود

چشماتو ديدم و

دل كندم از خودم

دل كندم از خودم

تا عاشقت شدم

از آدماى سرد

دلگير بودم و

با گير و دار درد

درگير بودم و

از فاصله دلم

دلتنگ مي شد و

هر روز زندگي

كمرنگ مى شد

تا آخر مسير

بى راهه كم نبود

من عاشقت شدم

دست خودم نبود... 

ترانه هایی که تو وبلاگ میذارم اون دسته از ترانه هامن که قبلا اجرا شدن و مجوز گرفتن...

این توضیح واسه اون دسته از دوستامه که عادت بد کپی دارن....

نه تویی که برایت بمیرم و نه حتی اثری از خود من....

بی تفاوت به راهم ادامه میدهم و گاه یک استکان چای که نمیدانم از کجا رسید!!!

و دفتری که تا آخرین ورق مینویسم و دوباره دفتری دیگر....

مات و مبهم به راهی دعوتم که پایانش شاید پایان من، شاید پایان ما ،شاید پایان ترانه باشد....

تلخ،سرد،دلتنگ....شبیه ترانه هایم شدم که هم جنس احساسم نوشتم و هیچکس نفهمید...

هیچکس به اندازه ی منی که دیگر نیستم نفهمید چه گفتم و نخواهد فهمید...

امروز من بی ترانه...بی تو...بی من...

وای به حال فردایی که انتظارش را میکشم.....

نه برای من...

برای همه ی آدمایی که شاید شبیه منن....

بعد از خورد شدن...

بعد از له شدن و از هم پاشیدن...

امروز وقت بلند شدنه...

وقت از نو ساختن...

امروز تولد ماس...

مبارک باشه...

از خواب آرومت بپر                          اینجا که جای خواب نیست

دستاتو با اشکت بشور                   اینجا یه عمره آب نیست

تاریکی این خونه رو                       چشم تو روشن میکنه

کاری که یک دنیا نکرد                    عشق تو با من میکنه

چشم تو ویرون میکنه                    شب مرگی این خونه رو

آباد میبینم کمی                            تصویر این ویرونه رو

اینجا سراب مطلقه                        تصویری از دیروز من

ترکیبی از دلتنگیه                          فردای تو،امروز من

از خونه وحشت میکنم                  وقتی که خوابت می بره  

تنها چراغ خونه رو                         خواب از نگاهت میبره

از خونه وحشت می کنم                وقتی که فکر رفتنی

از خواب آرومت بپر                         تنها دلیل روشنی....

یک حلقه از انگشت تو              یک حلقه از من کم شده

دنیای تو تاریک و سرد              دنیای من ماتم شده

یک حلقه از ما کم شد و            یک عمر تنها تر شدیم

در حسرت حسی که رفت          مبهوت،کور و کر شدیم

یک حلقه از انگشت تو             یک بخش از ما گم شده

در گیر و دار حادثه                 فردام اینجا گم شده

حس غریب کم شدن                درگیری من با سکوت

تو خسته از تکرار تو               ما هر دو تسلیم سقوط

یک حلقه از انگشت تو           یه عمر تنهایی و درد

بعضی وقتا گریه کردن،ساده نیس،مرد میخواد                یه دل شکسته و یه کوهی از درد میخواد....

حالا دیگه گریه کردن،مثل مردن سخته                        بغض تلخی تو گلوم خشکیده،خیلی وقته

از همون روزی که عشقو رو دلم هک کردم                 میدونستم میری و،به خودم شک کردم

به خودم شک کردم وبه تو گرفتار شدم                         خواب عاشقی رو دیدم، با تو بیدار شدم 

حالا دیگه گریه کردن،مثل مردن سخته                       بغض تلخی تو گلوم خشکیده،خیلی وقته

از همون روزی که احساس منو یادت رفت                  از همون روزی که گریه کردنو یادت رفت

از همون روزی که دردت قلبمو ویرون کرد                 روزی که دنیا ازم ،عشقتو پنهون کرد

از همون وقتا بود،گریه رو یادم رفت                       بغض تلخم نشکست،حرمت فریادم رفت

بعضی وقتا گریه کردن،ساده نیس،مرد میخواد            یه دل شکسته و یه کوهی از درد میخواد....

یه ریتم شیش و هشت شاد               حتی اگه دلت نخواد......

ملودی، ترانه و تنظیم:آرمان تابان

خواننده:آرمان تابان

لینک دانلود از مدیافایر:

ترانه و ملدی و تنظیمش ماله خودمه...

خودمم اجراش کردم...

هرشب به امید تو        با یاد تو سر کردم

من اهل توام یعنی       باید به تو برگردم...

لینکشو میذارم واسه دانلود...

http://www.mediafire.com/?n2tariwi7fh23ps

منتظر نظراتون هستم....

تو دوری و من ناگزیر                         با یاد تو سر میکنم

ناباورانه دوریو                                دور از تو باور میکنم

دور از تو باور میکنم                         تنهایی از من دور نیست

محکوم بیداری شدم                           اینجا که حتی نور نیست

نزدیک تنهایی نبود                            جایی که از من رد شدی

جایی که جاری بودم و                        روی غرورم سد شدی

تو دوری و امروز من                        با یاد دیروزم گذشت

امروز باور می کنم                           دیروز رفت و بر نگشت

من ناگزیر بودنم                              جایی که شکل رفتنه

دور از تو باور میکنم                        دوریت پایان منه

دور از تو باور میکنم                       تنهایی از من دور نیست

آزاد آزادی برو                             اینجا کسی مجبور نیست....

به سقوط تکیه میدم             راه پروازو بلد شم

انقدر کابوس دیدم               که بشه از خواب رد شم

یه نفس مرز سقوطو           اولین پرواز میشه

یا به سمت روز میرم          یا شبم آغاز میشه

شاید آخرین تلاشه             واسه اولین رسیدن

اولین تمرین بودن             بعد ویرون شدن من

واسه فتح نور خورشید       باید از ابرا گذر کرد

واسه کشف راه تازه          باید از خونه سفر کرد

به سقوط تکیه میدم         تکیه گاه امنم اینجاس

هم قبیله باورم کن           وقت پر کشیدن ماس.....

برام جالبه تا دیروز داشتم میمردم و حالا خوبم....

نمیگم خوبه خوب ولی...

از یه آدم ممنونم...

خودش میدونه

یه انرژی مثبت بهم داده که قدرشو میدونم....

حیف...

حالم خیلی بهتره....

بازم دعام کنین...

دعاتون میکنم...

زندگی.....

همیشه خنده هامون جا میشه تو یک کلمه                        

واسه شرح غصه هامون ولی مثنوی کمه

همیشه فاصله خنده تا گریه مون فقط یک لحظه س             

فرصت گریه ولی تا زنده ایم با ما هست!

همه فرصت بیداری ما خواب بود                                     

همیشه حسرتمون یه لحظه ی ناب بود

لحظه های خوابمونم توی بیداری گذشت                           

همه ی زندگیمون رفت و گذشته بر نگشت

منو ما کردیم و ما من شد و تنها موندیم                            

خدا با ما بود و ما خدامونم رنجوندیم

همه ی امیدمونو نا امیدیا گرفت                                     

آرزو ها رفتن و غصه به جاشون پا گرفت

لحظه ها گذشتن و عقربه ها چرخیدن                             

همه ی رویاهامون تو ذهنمون گندیدن

خودمون بازیچه بودیم ولی بازی کردیم                           

عمرو دادیم تا بازم به زندگی برگردیم

سوختیم و ساختیم و هرچی ساختیم و سوزوندیم                

راهو گم کردیم و تو فاصله ها جا موندیم

شبامون تو حسرت روز گذشت و شب موند                       

جغد شوم زندگیمون واسمون هر شب خوند

سرعت گذشت لحظه،سرعت نور بود                              

لحظه هامونو ندیدیم ،چشامون کور بود

همه ی دنیا با قلبای ما بازی کردن                               

ما رو کشتن،تبرعه ن ،چون صحنه سازی کردن

دلمون همیشه خون بود،خون دل می خوردیم                    

زخم کاری رو همون زد که براش میمردیم

چش به راه چشمی بودیم که نگاش به ما نبود                   

واسه خندیدن رفیق و واسه گریه پا نبود

گریه کردیم و شکستیم،زندگی ماتم شد                            

تو مسیر زنده موندن،کمر ما خم شد

ضربه خوردیم و به ضربه خوردن عادت کردیم                 

روزای روشنو رو به شب هدایت کردیم

تیره شد دنیا و چشمامون بهش خیره شدن                      

توی اوج روشنایی،روشنا تیره شدن

همیشه خنده هامون جا میشه تو یک کلمه                      

واسه شرح غصه هامون ولی مثنوی کمه

تمام قدرتتو میذاری وسط تا بتونی خوب بازی کنی...

به جایی میرسی که بازی به اوج میرسه...

وقتی میاد که بازی همه ی دنیات شده و احساس میکنی بازی رو میخوای نه برد و باختشو...

به نقطه ای میرسی که طرف بازیتو دوست داری و دیگه رقابت نمیکنی...

آوانس میدی...

آوانس میدی و اونه که هنوز احساس رقابت داره...

آوانس میدی و اون نقطه ضعفتو پیدا میکنه...

آوانس میدی و اون با تمام قدرتش میبره و زمینو ترک میکنه....

آوانس میدی و خودتو میزنی به باخت...

آوانس میدی و میره..

میبازی...

بازی رو که عاشقش بودی میبازی....

اونی که حریفت نبود برنده شد...

چون تو خواستی...

تو آوانس دادی...

برد و رفت....

درد داره نه؟؟

جایی که امید نیست...

جایی که آرزوها از بین رفتن...

شاید جهنم...

شاید جهنم...

باورهای به گل نشسته....

اعتمادهای از دست رفته...

ظاهر سازی...

حقیقت اینجا معنی نداره....

دروغ مترادف صداقته...

ریشه ی عشق کنده شده و درخت تنومند عشق فقط ظاهرشو حفظ کرده...

این نقطه آخر دنیاس...

درست جایی که من نشستم....

درست جایی که.....

تا کی بگم بمون                     تا کی بگم نرو

تا کی سفر کنم                      این راه رفته رو؟

تا کی سکوت تو                    قلبم رو بشکنه

تا کی شکست من                  سهم من از منه؟

شبها بدون تو                      خوابم نمیبره

این انتظار تلخ                    از مرگ بد تره

از ترس من شدن                در گیر ما شدم

از من بریدم و                   از ما جدا شدم

تشویش و انتظار                دل کندن از صعود

آزار و اضطراب               سهم من از تو بود...

یه اتفاق بد...

خیلی خیلی بد...

له شدم!!

اما هستم...

محکومم که باشم...

محکومم که نفس بکشم...

کاش خدا یه راه واسه ی کسایی که کم آوردن میذاشت...

یه راهی که برن...

میخوام برم اما..

از خود به کجا شوی گریزان......از خود به کجا شوی تو پنهان.

یه اتفاق بد جوری با خودم درگیرم کرده...

یه اتفاق مثل:

خداحافظ هم بغض من....

اشتباه از من بود                   که تو رو بخشیدم

که تو رو حس کردم                که تو رو فهمیدم

اشتباه از من بود                   که ازم رنجیدی

که منو گم کردی                   که منو کم دیدی

اشتباه از من بود                   که خراب تو شدم

که سرم گرم تو شد                محو خواب تو شدم

وقتی دستای منو                    بی هوا گم کردی

وقتی روزه  آبی مونو             شب تجسم کردی

وقتی چشمام دیدت                  وقتی گرم تو شدم

وقتی که دزدیدی                    منو از قلب خودم

اشتباه از من بود                    که تو رو بخشیدم

که تو رو حس کردم                که تو رو فهمیدم.......